Η διαγνωστική προσέγγιση των παθήσεων του θυρεοειδούς αδένα στηρίζεται στο ατομικό και οικογενειακό ιστορικό, στην κλινική εξέταση και στις διάφορες εργαστηριακές εξετάσεις. Σημαντικές πληροφορίες θεωρούνται για παράδειγμα η τυχόν ταχεία αύξηση της διόγκωσης στην πρόσθια τραχηλική χώρα, η ύπαρξη άλγους, η αλλοίωση της φωνής, καθώς και η δυσκολία αναπνοής ή κατάποσης. Κατά τη γενική εξέταση αναζητούνται η ύπαρξη εξόφθαλμου, οιδήματος άνω βλεφάρων ή / και άνω χείλους, ψυχρών και ξηρών άκρων, εφίδρωσης και τρόμου χεριών, οιδήματος φωνητικών χορδών, ακόμα και ενδεχόμενης παράλυσης λάρυγγα.

Οι κυριότερες εργαστηριακές εξετάσεις περιλαμβάνουν το υπερηχογράφημα με ή χωρίς κυτταρολογική εξέταση με παρακέντηση δια λεπτής βελόνης, σε επιλεγμένες περιπτώσεις την αξονική ή μαγνητική τομογραφία του τραχήλου, τον ορμονολογικό έλεγχο των T3, T4 και TSH και τις ειδικές αιματολογικές εξετάσεις για μέτρηση της θυρεοσφαιρίνης, των αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων και της καλσιτονίνης. Ο ραδιοϊσοτοπικός έλεγχος με ραδιενεργό Ιώδιο ή Τεχνήτιο χρησιμοποιείται για τη ραδιενεργό πρόσληψη (radioactive uptake) και κατά συνέπεια εκτίμηση του ποσοστού πρόσληψης του ιωδίου και το σπινθηρογράφημα (scan) για την απεικόνιση της κατανομής του ιωδίου στο θυρεοειδή.

Οι διαταραχές της λειτουργίας του θυρεοειδούς περιλαμβάνουν τον υποθυρεοειδισμό (πρωτοπαθής, δευτεροπαθής) και τον υπερθυρεοειδισμό. Κάθε διόγκωση του αδένα ονομάζεται βρογχοκήλη και διακρίνεται μορφολογικά σε διάχυτη και οζώδη (μονήρης όζος ή πολυοζώδης) και λειτουργικά σε τοξική και μη τοξική. Στις θυρεοειδίτιδες συγκαταλέγονται η οξεία, η υποξεία ή νόσος του De Quervain, η λεμφοκυτταρική ή νόσος του Hashimoto και η χρόνια διηθητική ή νόσος του Riedel.

Οι διάφοροι ιστολογικοί τύποι του καρκίνου του θυρεοειδούς είναι το θηλώδες (60-80%), το θυλακιώδες (10-15%) μαζί με το Hurthle cell carcinoma (2%), το μυελοειδές (5-10%) από τα παραθυλακιώδη κύτταρα που παράγουν την καλσιτονίνη και συχνά έχει οικογενή μορφή και το αδιαφοροποίητο – αμετάπλαστο (1%) με κακή γενικά πρόγνωση. Η ταχεία αύξηση ενός όζου, η τραχηλική διόγκωση, η δυσκαταποσία, η δύσποια, το βράγχος φωνής και το επίφλεβο είναι μερικά σημάδια που απαιτούν άμεση εξέταση. Συνήθης θεραπευτική τακτική, που διαφοροποιείται βέβαια ανάλογα με τον τύπο του καρκίνου, την έκταση της νόσου και τυχόν τοπικών ή απομακρυσμένων μεταστάσεων, αποτελεί η ολική θυρεοειδεκτομή με ή χωρίς λεμφαδενικό καθαρισμό, η λήψη μετεγχειρητικά ραδιενεργού ιωδίου, καθώς και η ακτινοθεραπεία – χημειοθεραπεία.

Your email address will not be published. Required fields are marked *